Uit de kast, in de kist

Ik schaam me nergens voor. Ik ben zols ik geschapen ben, ik ben bdsm geaard tot in mijn haarwortels. Ik denk, schrijf, praktiseer, leef mijn leven, mijn relatie. Ik besef me ook wel dat ik soms zichtbaar ben hiermee, maar ben daar juist erg voorzichtig mee. Ik loop niet in leren broek naar mijn werk, laat geen rietjes slingeren, deel geen folders uit op de markt. Ik kies ervoor een site te hebben, zichtbaar te zijn voor mensen die actief zoeken. Ik voel me daar prima bij. Soms gaan we uit, bezoeken mensen, zijn onder gelijkgestemden.

Laatst twee goede films gezien, Milk en de SM rechter. Twee films met een overlap. Milk was een homofiel in het amerika van de laat jaren zestig. Hij predikte openheid, coming out, hij bekeerde, was een activist, stond op de barricaden. Hijj vond het belangrijk om iedereen te laten zien dat er homo’s zijn, streed voor gelijke rechten. Hij vond dat homo’s er mochten zijn, volwaardig in de maatschappij. En daar is alles voor te zeggen. Natuurlijk mogen homo’s werken, samenleven. De film SM rechter gaat over een man in een publieke functie die door een SM voorkeur ongewild een polemiek ingezogen werd die ook alles te maken heeft met openheid, acceptatie. Deze man werd de openbaarheid ingesleurd door foto’s of filmpjes en hij raakte zijn baan, zijn burgerrechten kwijt. Zijn leven, zijn relatie verwoest door een veroordelende maatschappij. Totaan het europese hof voor de rechten van de mens kon hij geen gerechtigheid, begrip verwachten. Hhet is interessant deze twee films op het aspect van openheid te beoordelen. Wat is nou gewenst en wat is nou niet gewenst?

Persoonlijk vind ik dat acceptatie voor welke groep in onze samenleving dan ook die een bepaalde geaardheid heeft heel belangrijk. Homo, lesbi, BDSMmer, prima. Mijn persoonlijke grenzen zijn daarbij; belast er geen vanilla’s mee en verwacht niet dat iedereen meteen om je hals vliegt en snapt waar het om gaat en hoe diep het gaat. Homo’s mogen natuurlijk openlijk voor hun geaardheid uitkomen, mogen samenleven, werken etc. Devooroordelen te lijf gaan, uitleggen dat homo’s niet besmettelijk zijn, dat het geen kkinderverkrachters zijn. Net zo min als een hetero leraar achter ieders dochter aanzit, zal een homo leraar met zijn handen van ieders zoon afblijven. Het is ook minder te verbergen, twee samenlevende mannen of vrouwen. Toch vind ik het persoonlijk niet kies als er twee heftig zoenende mensen naast me in de trein zitten of dat er schaarsgeklede mensen met te dikke buiken op een boot in Amsterdam gek lopen te dansen. Milk is een film in zijn tijd, met geen internet, geen gsm, geen opennheid, er moest gebroken worden om bekendheid te krijgen. Vooroordelen moesten te lijf gevlogen worden. Mensen moesten weten dat er alternatieven waren voor het heterosexuele gezinsgeluk. Er waren weinig middelen om de boodschap te verkondigen.

Hoe anders deze tijd, en hoe nog steeds intolerant. BDSM wordt beoordeelt op de uitingsvorm, op het spelletje met leer en zwepen. Er is totaal geen rumte voor het gevoel eronder, erachter, de drijfveren voor ons gedrag. En dat is moeilijk uit te leggen. Ik ken zoveel mensen die het niet eens hun vanilla partner kunnen uitleggen, hoe willen we dan de wereld voor onze zaak winnen? En dan heb ik het nog niet eens over poly of pony vormen, slavernij of TPE. De buitenwereld ziet ons als een stelletje freaks met zwepen en leer. Gelukkig zijn we niet zichtbaar en na te wijzen bedacht ik me laatst. Gelukkig hebben we niet het stigma van twee mannen hand in hand. Gelukkig is er nu ook internet waar iedereen inmiddels in zoekmachines de info kan krijgen die hij of zij wil. In de tijd van Milk was het nodig op de barricaden te gaan omdat veel mensen geen opties zagen.

Het spookbeeld van de sm rechter hangt boven het hoofd van een ieder die te zichtbaar is en iets voorstelt in de vanilla wereld. De wereld ziet onze geaardheid niet zo en zal niet accepteren, we hebben zelfs het emancipatie tij niet mee. Ik ben er volledig tevreden mee dat als iemand gaat zoeken, hij ons kan vinden, op internet, en na een tijdje in het echt. Zo oprecht, integer en open mogelijk. De deur staat open, maar ik ga niet naar buiten, iemand moet naar binnen stappen, in mijn wereld. Deze vorm bevalt mij.